Handfasting

Een handfasting is een oud Keltische manier om in het huwelijk te treden. In het verleden was deze manier ook rechtsgeldig. De daadwerkelijke oorsprong is moeilijk te achterhalen, maar wat wel vast staat is dat deze vorm van handfasting vaak werd gebruikt voor verlovingen en proefhuwelijken in Ierland. Volgens de traditie duurt een handfasting “een jaar en een dag”.
Hierna kan het koppel kiezen om hun geloften voor een zelfde periode te verlengen,
de gelofte te veranderen in “voor het leven”, de gelofte te veranderen in “voor in de eeuwigheid”,
of hun wegen gaan uit elkaar. Tijdens een handfasting is er een uitwisseling van de geloften en soms van de ringen, en het binden van de handen. De handen worden op een bepaald moment tijdens het ritueel aan elkaar vastgebonden en na de geloften worden de handen weer los gemaakt.
Het vastbinden van de handen heeft als doel om het samenkomen van het paar te symboliseren.
Het losmaken van de handen symboliseert dat het paar samen blijft uit eigen vrije wil.
De geloften worden door het paar zelf persoonlijk gemaakt, dit kan een paar woorden zijn,
een gedicht of een lange gelofte. In sommige landen zoals Schotland en Verenigde Staten is het mogelijk om wettelijk ‘gehandvast’ te worden. In Nederland is dit nog niet mogelijk, dus zul je altijd nog naar de burgerlijke stand moeten om je rituele huwelijk wettig te maken.
Het is echter niet nodig om eerst voor de wet getrouwd te zijn om ‘gehandvast’ te worden. Een handfasting is immers een kenbaar maken aan het Universum dat je samen een eenheid wilt vormen.

Fries

Het doet me altijd weer genoegen mijn geboorteplaats op mijn CV te zien staan: Leeuwarden. Voor mij staat de Friese hoofdstad voor gedegenheid en betrouwbaarheid en ik denk altijd dat dit voor mijn eventuele opdrachtgevers ook zo is. Zo zie ik de Friese mens ook. Mijn man is tenslotte  Fries en hij maakt dit beeld helemaal waar. Maar vandaag moet ik mijn mening (vooroordeel?) bijstellen.

Een goede vriendin van mij is op zoek naar een partner. Ze is modern dus ze staat ingeschreven bij allerlei datingsites. Zo is er een seniorensite, daar kom je geloof ik vanaf je vijftigste voor in aanmerking, en zodra ze zich ingeschreven heeft is het raak. Ze krijgt leuke berichten van een Fries en algauw slaan ze aan het chatten. Drieduizend (!) berichtjes later vinden ze het tijd worden voor een ontmoeting. Mijn vriendin kennende gaat ze er goed voorbereid naar toe, keurig in de make-up en hooggehakt.  Het wordt een gezellige middag. Ze knopen er een etentje aan vast en met het idee om de volgende dag samen naar het strand te gaan rijdt hij blij achter haar aan. Eenmaal thuis blijken ze toch verschillende ideeën te hebben. Vriendin is altijd erg duidelijk dus nu ook. Nee, dit is niet haar bedoeling van een eerste date.

De telefoon gaat. Het is iemand van haar werk dus ze neemt de tijd.  Fries staat op en mompelt iets van ‘even iets uit de auto pakken..’.  Ze staat voor het raam en laat de telefoon bijna uit haar handen vallen als ze ziet dat hij in zijn cabrio stapt en wegrijdt…

Vind je dit nou niet raar? Ik wel. Nou moet ik erbij vertellen dat Fries al jaren in Rotterdam woont om zijn ex te ontvluchten maar dan nog…Ik pas mijn beeld van de ‘oprjochte Fries’ aan.

Internetdaten

                                                  Foto: Erik Harperink (Cambridge)

Ontmoetingen via datingsites. Ik geloof er wel in. Ik ga er van uit dat er voor iedereen  iemand is.
Op ieder potje past een deksel zeggen ze dan, maar dat vind ik een beetje klinken van...hoe dan ook, je vindt altijd wel iemand en dat is het niet. Het gaat om die ene, die ene die er helemaal voor je is, die onvoorwaardelijk van je houdt en die met jou samen oud wil worden, en, ook niet onbelangrijk, om wederzijdse aantrekkingskracht.
Maar het is wel de kunst om die ene te vinden, en dan denk ik dat daten via internet een goede manier is. Daar zitten natuurlijk ook wel haken en ogen aan. Is de foto werkelijk diegene waarmee jij contact hebt? En is de foto actueel of heeft de persoon er voor gekozen om een jongere versie van het nu op de site te zetten.

In mijn boekje schrijf ik:

'Daarbij is het ook wel handig om te kijken naar de woonplaats van die leuke verschijning op het scherm. Ga je het volhouden, elk weekend of om de week op reis naar de andere kant van het land om elkaar te zien? Of aan de andere kant van de wereld, want dat kan natuurlijk ook als je elkaar via de computer leert kennen. En heb je bedacht dat het op een gegeven moment toch kiezen wordt: verhuis jij of komt de ander naar jou toe? Het kan allemaal wel, maar bedenk wel of dit werkelijk is wat je wilt.'
Citaat boekje: wacht niet op de violen- hoofdstuk Internet

Ik vind het leuk om ontmoetingsverhalen te delen met Silda. Misschien vind je het moeilijk om te schrijven, stuur dan gewoon even een berichtje en ik neem contact met je op. Natuurlijk kun je me ook bellen.

Boekje

In het Silda-jaar heb ik een boekje geschreven: 'Wacht niet op de violen,' een boekje voor iedereen die een duwtje in de rug nodig heeft om die ene te vinden. Ik heb het erg eenvoudig geschreven, zodat het leesbaar is voor alle jongeren en volwassenen die in staat zijn om te lezen. Ik heb er erg leuke reacties op gehad. Een van de lezers vertrouwde me toe:' Ik heb het gelezen en alles wat er in staat is waar.' Hij stond stralend voor me, naast hem zijn prachtige vriendin. Dus misschien heeft hij een aantal tips ter harte genomen, dat zou zo maar eens kunnen.
Het boekje is van illustraties voorzien door Remco Wetzels http://remcowetzels.blogspot.nl/2011/11/wacht-niet-op-de-violen.html..

Citaat 1 uit Wacht niet op de violen. Hoofdstuk: Ga wat doen
Je kunt die ene overal tegenkomen. Maar niet als je thuis blijft zitten. Het moet wel heel toevallig zijn als de postbode, die elke dat de straat binnenkomt, de ware liefde voor jou blijkt te zijn. Ja, het kan natuurlijk wel. Maar je hebt aanzienlijk meer kans die ene te ontmoeten als je een beetje actief bent en regelmatig de deur uit gaat.

Als je een hond hebt moet je naar buiten. Toch is het niet handig voor dit doel een hond aan te schaffen. Een hond is een handenbinder, een hond heeft bijna net zo veel aandacht en zorg nodig als een kind. Als je een huisdier wilt omdat je het gezellig vindt en omdat je niet alleen wilt zijn kun je misschien beter een kat, een hamster of een cavia nemen. Je kunt je wel verhuren als hondenuitlater. Hoe schattiger het hondje er uit ziet, hoe meer het beestje een magneet is voor de mensen die je tegenkomt. Voor je het weet heb je een gesprek.
Probeer verschillende dagen van de week uit en ook verschillende tijdstippen op een dag. Op een gegeven moment ken je alle hondenbezitters uit de buurt, en wie weet zit daar je ware liefde bij.

Citaat 2 uit Wacht niet op de violen. Hoofdstuk: Ga wat doen
Als je uitgenodigd wordt door die ene buurvrouw om op haar verjaardag te komen doe dat dan gewoon. Denk niet: 'Ik ken er niemand', of  'Ik heb niks met die buurvrouw.' Je weet immers maar weer nooit wie je er tegenkomt. En de mensen die daar zijn kennen weer andere mensen. Dus als die ene er niet bij zit, via hen kan je wel weer een stapje dichterbij komen.
Schroom dan ook nooit om te vertellen dat je alleen bent en dat je op zoek bent naar een partner. Mensen willen graag met je meedenken.

Silda

Mijn grote liefde en ik

December 2010. Ik had slapeloze nachten. Een geweldig idee beheerste me. Ik wist opeens wat mijn missie was: ik zou mensen helpen bij hun zoektocht naar die ene. En ik noemde mijn bemiddelingsbureautje Silda: samen is leuker dan alleen. Ik was en ben ervan overtuigd dat iedereen liever samen is dan alleen. Ik belde de krant en ik kreeg meteen een halve pagina, grote foto en het verhaal van Silda. De aanmeldingen regenden binnen.

Valentijnsdag 2011. Silda werd gelanceerd in Huize Verloren te Hoorn. Ik had een aantal sprekers waaronder wethouder Aart Ruppert en  Knoope (cabaretier en schrijver - de creatiespiraal en de ontknooping). www.marinusknoope.nl
Soul- en gospelkoor Uptight  www.uptight.nl/ zorgde met een vijftal lovesongs voor de muzikale omlijsting. Ik werd overladen met bloemen en cadeautjes, de hartjes die op tafel lagen werden beschreven met de prachtigste wensen.

En intussen druppelden de aanmeldingen door. Ik heb vele intakegesprekken gehad met allemaal leuke mensen. Maar jammer genoeg waren het alleen maar mannen die zich inschreven.
Ook op de slow-date-avonden en de workshops trok Silda alleen maar mannen aan.
Valentijnsdag 14 februari 2012 heb ik het bericht rondgestuurd dat Silda het opgegeven had.

Het is nu ruim een jaar later. Van verschillende kanten kreeg ik in het afgelopen jaar de vraag waarom ik het niet langer geprobeerd had. En eigenlijk vind ik het zelf ook wel jammer. Toen ik laatst de vraag stelde op Facebook: waar word jij blij van? besefte ik dat ik blij word van mensen die elkaar gevonden hebben. Daarom geef ik Silda nog een kans. Nu alleen via Facebook, ik maak er geen bedrijfje van maar ik wil mensen helpen elkaar te ontmoeten. En volgens mij is Facebook daar een prima middel voor. Ik hoop dat mensen spontaan oproepen plaatsen en verhalen over de liefde in de breedste zin van het woord willen delen op de Silda- pagina. Want samen is leuker dan alleen en dat geldt ook voor Silda!